IN DE DROGE TUIN

Het leven bestaat uit vreugde en verdriet. Geen vooruitgang zonder stilstand, geen ontvangen zonder loslaten.

Enkel in deze acceptatie ligt het geheim van het geluk.

De zg. droge tuinen werden tussen de 14e en 16e eeuw ontwikkeld door priesters, die vaak werkzaam waren als tuinontwerper.

Zij droegen hun levenswijsheid op een symbolische wijze over: door rotsen strategisch en spaarzaam te plaatsen zochten zij een evenwicht tussen leegte en ruimte, waarbij juist de leegte een grote rol speelde. Door geen of weinig gebruik te maken van begroeiing vestigde men de aandacht op het eeuwige in plaats van het vergankelijke.

Zij waren op hun beurt geïnspireerd door een nog ouder Japans gebruik: het omheinen van een heilige plaats, die onberoerd diende te blijven.

Zo ook is deze plek heilig voor mij, het is enkel voor jou.

En zoals in de leegte mijn gemis ligt, zo beeldt de ruimte mijn kracht uit.